Kuriozum miesiąca (kwiecień 2008)

Niniejszym wpisem chciałbym zainicjować nową kategorią na moim blogu - postaram się mianowicie z możliwie największą regularnością zamieszczać z końcem miesiąca notkę na temat zdarzenia, które szczególnie mnie zirytowało, wzburzyło, bądź ubawiło. Pierwszy laur warto chyba podzielić pomiędzy Michała Kamińskiego za lawrence’owską podróż do Gruzji, oraz Wojciecha Olejniczaka za całokształt działań przeprowadzonych w kwietniu.

Prasowej wojny o biopaliwa cd.

Z dużym zainteresowaniem obserwuję toczącą się na łamach prasy (przy czym w Polsce jest to zaledwie odległe echo kanonady odbywającej się na zachód od Odry) dyskusję o biopaliwach. Dzisiaj chciałbym przytoczyć tylko jeden artykuł, który pojawił się na witrynie Samaru, innym razem postaram się napisać o problemie biopaliw w krajowej legislacji.

Motyw dorsza w polityce, albo trzeszczenie pod dywanem

W ubiegłym tygodniu tygodniu do opinii publicznej dotarły dwie, krańcowo odmienne w swojej wymowie, informacje, które w mojej ocenie sygnalizują nadchodzący koniec miesiąca miodowego rządu Tuska: raport Pitery o wydatkach ministrów PiS realizowanych służbowymi kartami kredytowymi oraz dymisja Stanisława Gomułki.

Czym nie jest koszyk, czyli socjalistycznej utopii ciąg dalszy

Straciłem ostatnio serce do pisania na temat ochrony zdrowia, ponieważ wypowiedzi minister Ewy Kopacz na temat metod reformowania systemu noszą znamiona dramatycznej indolencji. Jeszcze bardziej tragiczne jest, że premier reaguje na nie jedynie zapowiedziami podniesienia składki zdrowotnej, a na tle konfliktu o metody reformy odchodzi z rządu Stanisław Gomułka.

Piłkarski poker

Przyznam się, że jestem sympatykiem piłki kopanej – a początek tej intymnej relacji datuje się mniej więcej na MŚ we Włoszech i ME w Szwecji. Dlatego upadek moralny tej dyscypliny w wydaniu krajowym jest dla mnie szalenie przykry. Zatrzymanie Janusza Filipiaka skłoniło mnie wreszcie do dorzucenia swoich trzech groszy do kloaki.

Świat według fiskusa

Historia moich osobistych relacji z administracją skarbową nie notuje problemów poważniejszych, niż sporadyczne uzupełnianie dokumentów. Niemniej jednak ostatnio w rosnącym stopniu odnoszę wrażenie, że punkt widzenia fiskusa rozjeżdża się z rzeczywistością.

Słabnąca więź, czyli rodzina najlepiej wychodzi na zdjęciu

Numer The Economist z 29 marca prezentuje niezwykle ciekawe spojrzenie na bratnie społeczeństwa anglosaskie. George Bush wraz z Gordonem Brownem mogą mówić o wartościach podzielanych przez Amerykanów I Brytyjczyków, a Timothy Garton Ash - o wspólnocie idei, jednak sondaże dowodzą, że Atlantyk to znacznie więcej, niż Mare Interior.

Sierakowski Rokitą lewicy

Wysłuchałem w tym tygodniu dwóch wywiadów - Jana Rokity i Sławomira Sierakowskiego. Zaskoczyło mnie, jak podobne nuty wybrzmiały w głosie tych dwóch polityków, których pozornie różni niemal wszystko - od generacji po profil ideowy. Wspólnymi dla nich cechami wydają się być charyzma, temperament, całkowite poświęcenie dla życia publicznego, inklinacja do intelektualnego elitaryzmu i kilka pokrewnych. To podobieństwo staje się szczególnie wyraziste biorąc pod uwagę rolę, jaką Sierakowski odegrał w rozwodzie Lewicy i Demokratów.

Dwutlenek węgla - tabu XXI w.

Dwutlenek węgla stał się na przełomie wieków synonimem zła absolutnego. Obserwując konflikt wokół limitów emisji CO2 pomiędzy Brukselą a Warszawą, tudzież aktywistów Greenpeace na kominach elektrowni Bełchatów zaczynam się poważnie zastanawiać, do jakiego momentu racjonalne jest wymuszone ograniczanie emisji CO2 i jak daleko może sięgnąć hipokryzja.

Biały Szczyt, czarna rozpacz

W środę zakończyły się obrady Białego Szczytu. Rozpoczynam pisanie tego tekstu siedząc na prezentacji wyników negocjacji, które najwyraźniej uratował prof. Marek Safjan. Zaproponował on stronie społecznej, aby zamiast pracować nad projektami ustaw przedstawionymi przez rząd, wypracować pewien konsens w zakresie ogólnych uzgodnień co do najważniejszych pytań stojących przed systemem ochrony zdrowia. Okazuje się, że kilka postulatów zgłaszanych przez interesariuszy nie budzi kontrowersji. Dlaczego zatem jest tak źle, skoro jest tak dobrze? Bo działania deklarowane są politycznie łatwiejsze, niż działania faktycznie wprowadzane.